题友人屋

唐代 李昌符
松底诗人宅,闲门远岫孤。数家分小径,一水截平芜。 竹节偶相对,鸟名多自呼。爱君真静者,欲去又踟蹰。
sōng shī rén zhái   xián mén yuǎn xiù shù jiā fēn xiǎo jìng   shuǐ jié píng
zhú jié ǒu xiāng duì   niǎo míng duō ài jūn zhēn jìng zhě   yòu chí chú