四休居士诗三首

宋代 黄庭坚
一病能恼安乐性,四病长作一生愁。 借问四休何所好,不令一点上眉头。
bìng néng nǎo ān xìng   bìng zhǎng zuò shēng chóu  
jiè wèn xiū suǒ hǎo   lìng diǎn shàng méi tóu