秋雨

唐代 温庭筠
云满鸟行灭,池凉龙气腥。斜飘看棋簟,疏洒望山亭。 细响鸣林叶,圆文破沼萍。秋阴杳无际,平野但冥冥。
yún mǎn niǎo xíng miè   chí liáng lóng xīng xié piāo kàn diàn   shū wàng shān tíng
xiǎng míng lín   yuán wén zhǎo píng qiū yīn yǎo   píng dàn míng míng