秋雨

唐代 溫庭筠
雲滿鳥行滅,池涼龍氣腥。斜飄看棋簟,疏灑望山亭。 細響鳴林葉,圓文破沼萍。秋陰杳無際,平野但冥冥。
yún mǎn 滿 niǎo xíng miè   chí liáng lóng xīng xié piāo kàn diàn   shū wàng shān tíng
xiǎng míng lín   yuán wén zhǎo píng qiū yīn yǎo   píng dàn míng míng