寄长儿韵语 其十三

明代 杨士奇
东掊西取亡民怨,散施僧家与道家。如此善因求有福,有灾无福只堪嗟。
dōng póu 西 wáng mín yuàn   sàn shī sēng jiā dào jiā shàn yīn qiú yǒu   yǒu zāi zhǐ kān jiē