廨後木芙蓉

宋代 梅堯臣
托根地雖卑,凌霜花亦茂。 物稟固不遷,人情自為陋。 幸與時菊開,誰嗟發孤秀。 楚人搴木末,已見離騷就。
tuō gēn suī bēi   líng shuāng huā mào  
bǐng qiān   rén qíng wèi lòu  
xìng shí kāi   shuí jiē xiù  
chǔ rén qiān   jiàn sāo jiù