聖柬將寓於衛行乞食於齊有可憐之色再次韻感

宋代 黃庭堅
春風鳴布穀,天道似勸分。 持飢望路人,誰能顏色溫。 笑憶枯魚說,詼諧老漆園。 湘纍不得祿,哀怨寫荃蓀。 千年澗谷松,慚愧雨露恩。 思為萬乘器,顧掩斧鑿痕。
chūn fēng míng   tiān dào shì quàn fēn
chí wàng rén   shuí néng yán wēn
xiào shuō   huī xié lǎo yuán
xiāng lèi 祿   āi yuàn xiě quán sūn
qiān nián jiàn sōng   cán kuì ēn
wèi wàn shèng   yǎn záo hén