蹇叔以登亭有感示予因以答之

宋代 孔平仲
何處登臨可極觀,危軒隱在碧雲端。千年古樹少春態,一片江天帶暮寒。 人似神仙君自好,心如鐵石我難干。花紅柳綠休多語,且把詩書仔細看。
chǔ dēng lín guān   wēi xuān yǐn zài yún duān qiān nián shù shǎo chūn tài   piàn jiāng tiān dài hán    
rén shì shén xiān jūn hào   xīn tiě shí nán gàn huā hóng liǔ xiū duō qiě   shī shū kàn