東園偶題

明代 李夢陽
孤亭萬木里,獨坐一花飛。者更知春色,閒能到夕暉。 微風偏裊蔓,返照故熏衣。隔院香逾好,呼兒莫掩扉。
tíng wàn   zuò huā fēi zhě gèng zhī chūn xián   néng dào huī    
wēi fēng piān niǎo màn   fǎn zhào xūn yuàn xiāng hǎo   ér yǎn fēi