仲邦惠菊花诗以戏之

宋代 谢逸
重九登高折未残,霜蕤犹带晚香寒。莫嫌烂熳开何益,秀色侵人若可餐。
chóng jiǔ dēng gāo zhé wèi cán   shuāng ruí yóu dài wǎn xiāng hán xián làn màn kāi xiù   qīn rén ruò cān