忆秦娥

宋代 汪元量
如何说。人生自古多离别。多离别。年年辜负,海棠时节。 娇娇独坐成愁绝。胡笳吹落关山月。关山月。春来秋去,几番圆缺。
shuō rén shēng duō bié duō bié nián nián   hǎi táng shí jié
jiāo jiāo zuò chéng chóu jué jiā chuī luò guān shān yuè guān shān yuè chūn lái qiū   fān yuán quē