羊城友人梁俊民以诗寄赠余余因次韵以答之

宋代 邓林
霜毫云茧照松烟,静倚幽斋草太玄。宇宙无垠归阖闾,壶山有石任盘旋。 身闲肯问公家事,客至惟输酒店钱。笑我奔驰徒扰扰,春泥和雪满靴毡。
shuāng háo yún jiǎn zhào sōng yān   jìng yōu zhāi cǎo tài xuán zhòu yín guī   shān yǒu shí rèn pán xuán    
shēn xián kěn wèn gōng jiā shì   zhì wéi shū jiǔ diàn qián xiào bēn chí rǎo rǎo chūn   xuě mǎn xuē zhān