岁晚

宋代 方岳
山云之东东复东,一蓑寂历鸣霜风。 傥来轩冕外物外,别有宇宙中扃中。 春容已自柳梢碧,人面未必桃花红。 六十看看遽如许,世间白发何曾公。
shān yún zhī dōng dōng dōng   suō míng shuāng fēng  
tǎng lái xuān miǎn wài wài   bié yǒu zhòu zhōng jiōng zhōng  
chūn róng liǔ shāo   rén miàn wèi táo huā hóng  
liù shí kàn kàn   shì jiān bái zēng gōng