示直彦

宋代 韩琦
人惟万物灵,各肖天地貌。中人无贤愚,在禀父师教。 禀则道业成,奋跃出泥淖。不禀坠素风,隐身于不孝。 汝父最汝怜,五岁入学校。文采冀日彰,谓如隐雾豹。 不见汝成人,赍恨掩泉窖。汝兮胡不思,先矩勉而效。 奈何一夕眠,乃至巳午觉。开口受饮食,摩腹混笑闹。 四体遂吾懒,万事绝挂挠。习焉而忘返,纨绮事不较。 高秋八月凉,蚊蟆罢蒙罩。燃膏继昼景,著撰勤节抄。 诏举有前期,富贵孰不乐。忍捐卿相科,甘坐阅醯酵。
rén wéi wàn líng   xiào tiān mào zhōng rén xián zài   bǐng shī jiào    
bǐng dào chéng   fèn yuè chū nào bǐng zhuì fēng yǐn   shēn xiào    
zuì lián   suì xué xiào wén cǎi zhāng wèi   yǐn bào    
jiàn chéng rén   hèn yǎn quán jiào xiān   miǎn ér xiào    
nài mián   nǎi zhì jiào kāi kǒu shòu yǐn shí   hùn xiào nào    
suì lǎn   wàn shì jué guà náo yān ér wàng fǎn wán   shì jiào    
gāo qiū yuè liáng   wén méng zhào rán gāo zhòu jǐng zhù   zhuàn qín jié chāo    
zhào yǒu qián   guì shú rěn juān qīng xiàng gān   zuò yuè jiào