拟古十首 其八

宋代 张建
菶菶峄山桐,一树十二枝。枝分十二律,所指各不移。 胡为师襄子,独谓东南奇。一律不可阙,一枝不可遗。 谁能以此意,说似典乐夔。
běng běng shān tóng   shù shí èr zhī zhī fēn shí èr   suǒ zhǐ
wéi shī xiāng zi   wèi dōng nán quē   zhī
shuí néng   shuō shì diǎn yuè kuí