感情

唐代 于武陵
东风吹草色,空使客蹉跎。不设太平险,更应游子多。 几伤行处泪,一曲醉中歌。尽向青门外,东随渭水波。
dōng fēng chuī cǎo   kōng shǐ 使 cuō tuó shè tài píng xiǎn   gèng yīng yóu duō
shāng xíng chǔ lèi   zuì zhōng jǐn xiàng qīng mén wài   dōng suí wèi shuǐ