念奴嬌 對鏡

明代 王夫之
閒愁自昔,到如今當得,雪欺霜負。雲亞天低抬不起,隨意白衣蒼狗。 劍躍雙龍,筆搖五嶽,也是閒筋斗。蝶黏蛛網,絲毫動得還否。 別有一線霏微,輕絲杪忽,系蟠泥秋藕。一恁敗荷凋葉盡,自有玉香靈透。 眉下雙岩,電光猶射,獨運枯楊肘。無情日月,也須如此消受。
xián chóu   dào jīn dāng de   xuě shuāng yún tiān tái suí   bái cāng gǒu    
jiàn yuè shuāng lóng   yáo yuè   shì xián jīn dǒu dié nián zhū wǎng   háo dòng hái fǒu    
bié yǒu xiàn fēi wēi   qīng miǎo   pán qiū ǒu nèn bài diāo jǐn   yǒu xiāng líng tòu    
méi xià shuāng yán   diàn guāng yóu shè   yùn yáng zhǒu qíng yuè   xiāo shòu