古心齋為朱鑒子明賦

宋代 朱晞顏
世俗相詬病,美刺非妍媸。紆徐極狡好,骯髒多瑰奇。 我面寧似子,子我不自知。至哉虛靈中,有物窈莫推。 羊狠類渥丹,麟紱生蒙倛。聖狂惟自克,是故幾於危。 堯舜去已遠,厥鑒猶可師。明德始自明,令聞日四馳。 咨嗟今之人,方寸有險夷。作詩以銘子,聊用自解頤。
shì xiāng gòu bìng   měi fēi yán chī jiǎo hǎo   āng zāng duō guī
miàn níng shì zi   zi zhī zhì zāi líng zhōng   yǒu yǎo tuī
yáng hěn lèi dān   lín shēng méng shèng kuáng wéi   shì wēi
yáo shùn yuǎn   jué jiàn yóu shī míng shǐ míng   lìng wén chí
jiē jīn zhī rén   fāng cùn yǒu xiǎn zuò shī míng zi   liáo yòng jiě