大方廣佛華嚴經論
唐代華嚴學者李通玄撰,四十九卷。李通玄世稱李長者,又稱棗柏大士,身為李唐王室後裔,其早年鑽研易理、精通儒學,後轉而深入佛典,對《華嚴經》用功尤深。 這部論著圍繞《華嚴經》展開闡釋。開篇以立十門之法,即依教分宗、依宗教別、教義差別、成佛同別、見佛差別、說教時分、淨土權實、攝化境界、因果延促、會教始終,來剖析《華嚴》一經義理,為理解全經搭建起基本框架。在釋經文時,先對經意進行總敘,闡明經宗趣,點明教體,總陳會數,隨後詳細解讀經文內容。 書中觀點獨特,創立 「十宗十教」 判教理論,將《華嚴經》全部內容劃分為十段,指出其有五種因果遍周義。強調文殊、普賢與毗盧遮那佛的三聖圓融關係,糾正當時佛教界輕視文殊而重普賢的傾向。同時,其學說受《大乘起信論》影響,並將《周易》思想融入對《華嚴經》的解讀中,推動佛教中國化進程。 《大方廣佛華嚴經論》在華嚴學發展中占據重要地位,與清涼國師澄觀的《華嚴經疏鈔》並稱為 「華嚴雙璧」,為後世華嚴學者提供新視角與思路,對中國華嚴學的發展影響深遠。
章節目錄
目錄
- 大方廣佛華嚴經論卷第一
- 大方廣佛華嚴經論卷第二
- 大方廣佛華嚴經論卷第三
- 大方廣佛華嚴經論卷第四
- 大方廣佛華嚴經論卷第五
- 大方廣佛華嚴經論卷第六
- 大方廣佛華嚴經論卷第七
- 大方廣佛華嚴經論卷第八
- 大方廣佛華嚴經論卷第九
- 大方廣佛華嚴經論卷第十
- 大方廣佛華嚴經論卷第十一
- 大方廣佛華嚴經論卷第十二
- 大方廣佛華嚴經論卷第十三
- 大方廣佛華嚴經論卷第十四
- 大方廣佛華嚴經論卷第十五
- 大方廣佛華嚴經論卷第十六
- 大方廣佛華嚴經論卷第十七
- 大方廣佛華嚴經論卷第十八
- 大方廣佛華嚴經論卷第十九
- 大方廣佛華嚴經論卷第二十
- 大方廣佛華嚴經論卷第二十一
- 大方廣佛華嚴經論卷第二十二
- 大方廣佛華嚴經論卷第二十三
- 大方廣佛華嚴經論卷第二十四
- 大方廣佛華嚴經論卷第二十五
- 大方廣佛華嚴經論卷第二十六
- 大方廣佛華嚴經論卷第二十七
- 大方廣佛華嚴經論卷第二十八
- 大方廣佛華嚴經論卷第二十九
- 大方廣佛華嚴經論卷第三十
- 大方廣佛華嚴經論卷第三十一
- 大方廣佛華嚴經論卷第三十二
- 大方廣佛華嚴經論卷第三十三
- 大方廣佛華嚴經論卷第三十四
- 大方廣佛華嚴經論卷第三十五
- 大方廣佛華嚴經論卷第三十六
- 大方廣佛華嚴經論卷第三十七
- 大方廣佛華嚴經論卷第三十八
- 大方廣佛華嚴經論卷第三十九
- 大方廣佛華嚴經論卷第四十
- 大方廣佛華嚴經論卷第四十一
- 大方廣佛華嚴經論卷第四十二
- 大方廣佛華嚴經論卷第四十三
- 大方廣佛華嚴經論卷第四十四
- 大方廣佛華嚴經論卷第四十五
- 大方廣佛華嚴經論卷第四十六
- 大方廣佛華嚴經論卷第四十七
- 大方廣佛華嚴經論卷第四十八
- 大方廣佛華嚴經論卷第四十九